Yakın zamanda TOLEYİS’in yetkili olduğu ve yaklaşık 70 üyesi bulunan bir işyerinde, diğer meslektaşlarıyla ve benzer statüde çalışan arkadaşlarıyla kıyaslandığında son derece düşük kalan ücretler, bir süredir işçiler arasında ciddi bir rahatsızlığa neden oluyordu.
Daha önce bir şekilde yetki alan ve işçileri üye yapan TOLEYİS, yetki aldıktan sonra bir kez dahi işçilerle iletişim kurmamış; hatta işçiler, aylar sonra işyerinde bir sendika temsilcisi olduğunu tesadüfen öğrenmiştir. Bu sendika temsilcisi ise işçilerin yürütmeye çalıştığı süreçten habersizdir.
Ne yapacağını bilemeyen ve sendikadan yana muhatap bulamayan işçilerin sömürülen emeği, sayısı bir elin parmaklarını geçmeyen sınıf bilinçli ve doğal öncü birkaç işçinin çabasına kalmış ve yalnızlaştırılmıştır.
TOLEYİS ve benzeri sarı sendikaların varlığı ile yokluğu arasında hiçbir fark olmadığı açıkça görülmelidir. İşçiler, kendi öz güçlerini taban örgütlülüğü şeklinde örmekten başka bir yol olmadığını bilmelidir.
Yaşasın eşit işe eşit ücret talebimiz!
Yaşasın sınıfın iradesi, kahrolsun sendika ağaları!
Ankara’dan bir garson
