Filistin İçin Değil, Filistin’le Birlikte Mücadele: Proletarya Enternasyonalizminin Pratiği

“Okullar istiyoruz, insansız hava araçları değil!”

Bu pankartlar, eylemlerin sadece Filistin halkıyla dayanışmayı değil, aynı zamanda İtalya’daki neoliberal ve militarist politikalara karşı sınıf mücadelesini de kapsadığını gösterdi.

Eylemler, işçi sınıfı, öğrenciler, sendikalar ve sivil toplum örgütlerinin geniş katılımıyla gerçekleşti. Bu kitlesel hareket, sadece İtalya’da değil, dünya genelinde de yankı buldu; uluslararası dayanışmanın ve proletarya enternasyonalizminin pratiğe dökülebileceğini gösterdi.

İtalya’daki grev, yalnızca ulusal bir işçi eylemi olmanın ötesinde, proletarya enternasyonalizminin yaşayan bir örneği olarak dikkat çekiyor. İşçi sınıfı, kendi sınırlarını aşarak Filistin halkıyla doğrudan dayanışma içinde hareket etti ve kapitalist savaş makinelerine somut müdahalede bulundu. Bu perspektif, “Filistin için değil, Filistin’le birlikte mücadele” anlayışının pratik bir tezahürüdür.

Eylemler, işçi sınıfının sadece talep eden bir nesne olmadığını, aynı zamanda tarihsel bir özne olarak uluslararası savaş politikalarına müdahale edebileceğini gösterdi. Liman blokajları ve ulaşım aksatmaları, sermayenin ve devletin savaş politikalarına somut bir darbe anlamına gelir. Bu eylemler, dayanışmayı fiili bir güce dönüştürmenin mümkün olduğunu ortaya koyuyor.

Grev, ulusal sınırları aşan bir etkiye sahip oldu. Avrupa’daki diğer işçi ve aktivist gruplar, bu eylemi destekledi ve enternasyonal dayanışmanın pratik yollarını gösterdi. Bu bağlamda, işçi sınıfının enternasyonalizmi, sadece teorik bir slogan değil, somut eylemlerle yaşam bulan bir strateji olarak kendini gösteriyor.

Bu yaklaşım, dayanışmayı pasif bir empati veya yardım eylemi olmaktan çıkarır. İşçi sınıfı, Filistin halkıyla birlikte hareket ederek savaşın lojistik ve ekonomik altyapısına müdahale eder. Bu müdahale, küçük burjuva aktivizminin sınırlı ve sembolik dayanışmalarından köklü şekilde ayrılır; burada hedef, kapitalist ve militarist sistemin işleyişini aksatmak ve savaş politikalarını fiilen durdurmaktır.

İtalya’daki grev kadar etkili ve tarihsel öneme sahip bir başka örnek, Yunanistan’daki Pire Limanı eylemidir. Burada işçiler, İsrail’e giden askeri sevkiyatı durdurmak için fiili müdahalede bulunmuş, sadece ulusal sınırları aşan bir dayanışma değil, aynı zamanda enternasyonal sınıf savaşının somut bir pratiğini ortaya koymuşlardır.

ENEDEP sendikasına bağlı liman işçileri, İsrail’e giden yük gemilerini durdurmuş ve sevkiyatların yüklenmesini reddetmiştir.

Eylem, sadece limanla sınırlı kalmamış, lojistik ve ulaşım zincirlerini aksatarak emperyalist savaş makinelerine doğrudan darbe vurmuştur.

Katılımcılar, eylemin sloganlarını ve taleplerini “Filistin için değil, Filistin’le birlikte mücadele” anlayışıyla örgütlemiş, pasif dayanışmayı aktif bir eyleme dönüştürmüştür.

Örgütlü Müdahale: Her iki örnek de, işçi sınıfının örgütlü gücünün savaş makinelerine etkili bir müdahale kapasitesine sahip olduğunu gösteriyor.

Uluslararası Dayanışma: Sadece kendi ülkeleriyle sınırlı kalmayıp, Filistin halkıyla uluslararası düzeyde dayanışma pratiği yürütüyorlar.

Sembol ve Somut Eylem Birliği: Her iki eylem de, sembolik protestoların ötesine geçerek ekonomik ve lojistik aksamalara neden olan somut müdahaleler içeriyor.

Pire Limanı eylemi, İtalya’daki grevle birlikte değerlendirildiğinde, proletarya enternasyonalizminin fiilen nasıl yaşandığını ortaya koyuyor. İşçi sınıfı, sadece taleplerle sınırlı kalmayıp, kapitalist ve militarist sistemin işleyişine doğrudan müdahale ederek uluslararası dayanışmayı güçlendiriyor ve savaş makinelerini aksatıyor.

Filistin dayanışması, tarihsel olarak iki farklı biçimde ortaya çıkmaktadır: küçük burjuva aktivizmi ve proletarya enternasyonalizmi. Bu iki yaklaşım arasındaki farklar, hem yöntem hem de etki bakımından belirgin şekilde görülmektedir.

Çoğunlukla bireysel veya küçük gruplar tarafından yürütülen, sembolik eylemlerle sınırlıdır.

Sosyal medya kampanyaları, bağış toplama, paneller ve gösteriler tipik örneklerdir.

Kapitalist sistemin lojistik ve ekonomik işleyişine doğrudan müdahaleyi içermez; dayanışma sadece sembolik veya manevi düzeyde kalır.

Aktivizm genellikle medyanın veya kamuoyu algısının etkisiyle şekillenir, fiili sınıf mücadelesi boyutu zayıftır.

İşçi sınıfının örgütlü gücüyle, sistematik ve doğrudan müdahaleyi hedefler.

Liman blokajları, genel grevler, ulaşım aksatmaları ve sanayi işgalleri gibi somut eylemlerle emperyalist savaş makinelerini aksatır.

Dayanışma, sadece başkalarının dertleri için değil, kendi sınıf çıkarları ve tarihsel özneleşmesiyle birlikte yürütülür.

Etkisi somut ve ölçülebilirdir; kapitalist sistemin işleyişine doğrudan darbe vurur.

İtalya’daki 22 Eylül grevi ve Pire Limanı eylemi, proletarya enternasyonalizminin canlı örnekleridir. Limanlar bloke edildi, ulaşım aksadı, işçiler ve öğrenciler birlikte hareket ederek sadece medyatik veya sembolik değil, somut bir müdahale gerçekleştirdiler.

Oysa Türkiye’deki veya Avrupa’daki küçük burjuva aktivist hareketler çoğunlukla sosyal medya kampanyaları, bağışlar, boykotlar, hükümetlerin İsrail yanlısı politikalarını protestolarla veya toplantılarla sınırlı kaldı; kapitalist ve militarist sistemin işleyişini aksatacak müdahaleler yapılmadı. Fikirsel düzeyde dahi böyle bir yönelim söz konusu olmadı.

İtalya’daki genel grev ve Pire Limanı eylemleri, sadece dayanışma veya sembolik protesto olarak değerlendirilemez. Bu eylemler, proletarya müdahalesinin stratejik gücünü açıkça ortaya koyuyor.

Liman blokajları ve ulaştırma aksatmaları, savaş malzemesi ve askeri sevkiyatların hedeflenen noktalara ulaşmasını engeller.
Bu tür müdahaleler, emperyalist savaş politikalarının lojistik ve ekonomik altyapısına doğrudan darbe niteliğindedir.
Savaş makinelerinin işleyişine müdahale, işçi sınıfının uluslararası ve kolektif bir güç olarak hareket edebileceğini gösterir.

Proletarya müdahalesi, işçi sınıfını pasif bir talep eden konumdan çıkararak tarihsel bir özne haline getirir.
Sınıf, ulusal sınırları aşarak enternasyonal dayanışmayı pratiğe döker.
Müdahale, sadece Filistin’i savunmakla kalmaz; aynı zamanda Avrupa işçi sınıfının örgütlü gücünü ve potansiyelini sergiler.

İşçiler ve halk, eylemin somut etkilerini gördükçe sınıf bilinci ve dayanışma anlayışı güçlenir.
Kapitalist devletler ve sermaye, bu tür eylemlerin stratejik önemi ve etkisi karşısında hazırlıksız kalır, bu da müdahalenin caydırıcı ve önleyici bir boyut kazanmasını sağlar.

Bu eylemler, proletarya enternasyonalizminin sadece teorik bir kavram olmadığını, aksine somut ve ölçülebilir bir strateji olduğunu gösteriyor. Liman blokajları ve grevler, küresel kapitalist savaş mekanizmasına karşı işçi sınıfının doğrudan müdahale kapasitesinin kanıtıdır.

İtalya ve Yunanistan örneklerinde görülen proletarya müdahalesi ve enternasyonal dayanışma, Türkiye’deki sosyalist hareket açısından henüz ufuk ve strateji sorunu ile sınırlı. Burada sorun sadece devlet baskısı veya yasaklar değildir; bunlar, bu tür eylemlerin önünde küçük birer detay niteliğindedir.

Türkiye’de Filistin dayanışması, çoğunlukla küçük burjuva aktivizminin sınırları içinde yürütülmektedir:

İsrail ürünlerini boykot etmek, basın açıklamaları yapmak, sokak eylemleri düzenlemek, hükümeti İsrail’le ticareti durdurmaya çağırmak gibi talep ve sembol odaklı eylemler öne çıkmaktadır.
Bu yaklaşımlar, sınıfa Filistin gündemiyle gitmek, Filistin’i proletarya yöntemleriyle savunmak gibi bir strateji ve ufuk taşımamaktadır.

Türkiye sosyalist hareketi, işçi sınıfını uluslararası bir özne olarak ele almak yerine, dayanışmayı temsili veya sembolik eylemlerle sınırlı tutmaktadır.
Liman blokajları, grevler ve ulaştırma aksatmaları gibi somut müdahaleler, henüz düşünce ve strateji düzeyinde bile tartışılmamaktadır.

Türkiye’de proletarya enternasyonalizmi, henüz strateji ve perspektif eksikliği nedeniyle pratiğe yansımamıştır. Sosyalist hareket, Filistin dayanışmasını sembolik ve reformist taleplerle sınırlamaktan çıkarıp, sınıfın örgütlü gücüyle doğrudan müdahale ve dayanışma pratiğine dönüştürecek bir ufuk geliştirmedikçe, İtalya ve Pire Limanı örneklerindeki etkiyi yakalayamaz.

İtalya’daki genel grev ve Pire Limanı eylemi, Türkiye sosyalist hareketi ve işçi sınıfı için önemli dersler ve çıkarımlar sunmaktadır. Bu deneyimler, Filistin dayanışmasının sadece sembolik veya talep odaklı olamayacağını, proletarya enternasyonalizminin pratiğe dönüşmesi gerektiğini gösteriyor.

Liman blokajları ve genel grevler, işçi sınıfının örgütlü ve planlı müdahalesiyle kapitalist savaş makinelerine doğrudan darbe vurabileceğini göstermiştir.
Türkiye’de bu tür müdahalelerin gerçekleşmemesinin temel nedeni, örgütlü ve enternasyonal strateji eksikliğidir.

Sosyalist hareketin çoğu zaman Filistin dayanışmasını sınırlı ve sembolik biçimlerde yürütmesi, sınıfın tarihsel özneleşmesini engellemektedir.
Somut müdahaleler olmadan, dayanışma eylemleri yalnızca kamuoyu mesajı veya reformist talepler düzeyinde kalır.

İtalya ve Yunanistan örnekleri, işçi sınıfının sınırları aşan dayanışmayla, uluslararası bir güç olarak hareket edebileceğini göstermektedir.
Türkiye sosyalist hareketi, Filistin gündemini işçi sınıfı mücadelesi ile birleştirerek uluslararası enternasyonalizm pratiği geliştirmelidir.

“Filistin için değil, Filistin’le birlikte mücadele” anlayışı, dayanışmayı pasif bir empati veya reformist talep olmaktan çıkarıp fiili, örgütlü ve müdahaleci bir stratejiye dönüştürür.

Türkiye’de bu perspektifin geliştirilmesi, sınıfın hem ulusal hem uluslararası alanda etkili ve tarihsel bir özne olmasının ön koşuludur.

İtalya’daki genel grev ve Pire Limanı eylemi, Filistin dayanışmasının sadece sembolik bir gösteri olmadığını, işçi sınıfının örgütlü gücüyle fiili müdahaleye dönüşebileceğini göstermiştir. Bu eylemler, proletarya enternasyonalizminin somut ve yaşayan bir pratiğini temsil etmektedir.

Türkiye sosyalist hareketi açısından çıkarılacak ders açıktır: Filistin dayanışması, sınıfa Filistin gündemiyle gitmek, limanları, ulaşımı ve savaş makinesini aksatacak müdahalelere zemin hazırlamak gibi bir perspektife sahip olmadan, sadece sembolik eylemlerle sınırlı kalacaktır.

Proletarya enternasyonalizmi, yalnızca teorik bir kavram değildir; işçi sınıfının uluslararası dayanışmayı fiili bir güce dönüştürme kapasitesidir. Liman blokajları, genel grevler ve ulaştırma aksatmaları, kapitalist savaş makinelerine karşı yürütülecek en etkili ve stratejik eylemlerdir.

Türkiye’de sosyalist hareketin önünde duran görev, bu perspektifi geliştirmek ve sınıfa dayalı enternasyonal bir strateji oluşturmaktır. Filistin’i proletarya yöntemleriyle savunmak, işçi sınıfını tarihsel özne olarak örgütlemek ve uluslararası dayanışmayı pratiğe dökmek, yalnızca Filistin halkının değil, dünya proletaryasının zaferi için de kaçınılmazdır.

Bu eylemlerden alınacak ders açıktır: Dayanışma, mücadele ve müdahale bir araya gelmedikçe, proletarya enternasyonalizmi yaşam bulamaz. İtalya ve Pire Limanı örnekleri, Türkiye işçi sınıfı için hem bir ilham kaynağı hem de somut bir mücadele ufkudur.