Yazar: admin

Türkiye bir süredir sessiz bir cenaze törenine dönüşmüş gibi. Aynı hikâyeler, aynı acılar, aynı ihmal zinciri… Yalnızca şehir adları değişiyor: Uşak, Diyarbakır, Konya, Kilis, Kütahya, Manisa… Ama ölen hep çocuk işçiler. Ve devlet her defasında aynı cümleyi kuruyor: “Gereği yapılacaktır.” O “gereğin” ne olduğunu hepimiz biliyoruz artık: Bir dosya açılır, bir bilirkişi raporu yazılır, birkaç açıklama yapılır… Sonra hayat, hiçbir şey olmamış gibi devam eder. Ama çocukların hayatı devam etmez; devam eden yalnızca bu düzenin yıkıcı işleyişidir. Geriye, kapitalist vahşetin yıkıcı sonuçlarını taşıyan küçük mezar taşları kalır. Arda Tonbul’un hikâyesi bu çürümenin karanlık aynasıydı. Arda’nın hayatı baştan yara doluydu....

Merhaba, ben kapitalizmin tapınakları olan bir AVM’nin yemek katında çalışan bir fasfood işçisiyim. Sizlere AVM’lerin ışıltılı dünyasının perde arkasını aralamak ve işçi sınıfının ceplerindeki son üç kuruşu tekrar sermayeye kazandıran o devasa binaların nasıl insan sömürdüğünü anlatmak istiyorum. Ben, yemek katındaki fast food işletmelerinden biri olan Popeyes’ta çalışan, henüz yirmi yaşında bir emekçiyim. İş yerindeki en büyük sorunumuz, bizi hırsız olarak damgalayan üniforma politikasıdır. Şirket yönetimi, hırsızlık şüphesiyle bize cepsiz pantolonlar vermektedir. Bu uygulamanın en aşağılayıcı boyutu ise pantolonun üzerinde sanki cep varmış gibi yapılmış sahte dikiş izleridir. Bu, onur kırıcı bir muameledir; bizler alın teriyle geçinen, dürüst işçileriz....