Yazar: Dilan Bilici

Yedinci Bölüm: Gizli Toplantı Nazım’ın cenazesinden sonra mahalleye ağır bir sessizlik çökmüştü. Ama bu sessizlik yasın değil, hazırlığın sessizliğiydi. Camlardaki kırmızı bezler hâlâ asılıydı, gece rüzgârda dalgalanıyor, sanki ölümsüz bir marş söylüyordu. Bir gece yarısı, kahvehanenin kapıları kapalı, perdeleri sıkıca örtülüydü. İçeride küçük bir lamba yanıyor, masanın etrafında birkaç kişi toplanmıştı. Rosa önlerinde, masasının üzerinde “Patronsuz Dünya” bayrağı seriliydi. İlk sözü o aldı: — “Nazım’ın kanı yerde kalamaz. Bugün biz burada yalnızca yas tutmak için değil, örgütlenmek için toplandık. Patronsuz Dünya bugünden itibaren var olacak. Artık geri dönüş yok.” Hikmet Efendi ağır ağır başını salladı. Sesinde yılların yorgunluğu, ama...

Dördüncü Bölüm: Kanlı Arsa Gece çökmüştü. Sokak lambalarının çoğu yanmıyordu; kentin arka tarafları karanlığa gömülmüştü. Fabrikanın ardındaki boş arsada soğuk rüzgâr uğulduyordu. Nazım tek başına yürüyordu. Cebinde yarım yamalak bir ekmek parası, gözlerinde öfke vardı. O gün çocukları aç yatmıştı, karısı ağlamıştı. “Artık yeter,” diye düşündü. “Bu düzen bizi öldürüyor, ama ben susmayacağım.” O sırada karanlıktan üç siluet çıktı. Fabrikanın özel bekçileri, ellerinde kalın sopalarla önünü kestiler. Birinin yüzünde sigara ışığı parladı. — “Nazım,” dedi en iri olanı, alaycı bir sesle, “çok konuşuyorsun. Kahvelerde örgütlenmeden, işçileri kışkırtmaktan bahsediyorsun. Patronun kulağına gitmiş bu laflar. Hadi bakalım, bundan sonra konuşabilecek misin?”...

Birinci Bölüm: Kışın Sessizliği Şehir, kışın ağırlığı altında boğuluyordu. Bacaları tüten fabrikalar çoktan kapanmış, çarkların gürültüsünü susturan paslı zincirler takılmıştı. Geceleri sokaklardan yalnızca rüzgârın uğultusu işitilirdi; o uğultu, sanki işsizlerin mırıldandığı marşın silik bir yankısıydı: “Biz işsiziz, biz güçsüzüz, biz kimsesiziz…” Ama o sözleri kimse açıktan söylemeye cesaret edemiyordu. Şehrin her köşesinde göz vardı, kulak vardı. Kenarda kalmış bir mahallede, eski taş bir binanın altında küçük bir kahvehane vardı. Kapısı sürekli yarı aralıktı; içeriden yükselen kömür dumanı ve eski tütün kokusu dışarıya sızardı. Masalarda boş çay bardakları, sabaha kadar oynanmış iskambilin izleri ve sessizliğin kendisi otururdu. İşte orada, köşedeki...