Yazar: Selim Galip

43 gün boyunca fabrika önünde yanan ateşin harı, yalnızca DYO işçilerinin kararlılığını değil, tüm işçi sınıfının sömürüye karşı taşıdığı öfkeyi ısıttı. DYO Boya işçileri, patronlara, “bu kadarına da razı gelecekler” diyenlere ve her grevde “işçi ne kazanabilir ki” diyen umutsuzlara unutulmaz bir ders verdi. Direndiler, birleştiler, zafer kazandılar! Petrol-İş Sendikası’na bağlı DYO işçileri, aylardır artan hayat pahalılığına, eriyen ücretlere ve aşağılayıcı sözleşme dayatmalarına karşı omuz omuza verdi. Grev, yalnızca bir ücret mücadelesi değil, aynı zamanda insanlık onurunu savunma mücadelesiydi. O mücadele şimdi, toplu sözleşme kazanımlarıyla taçlandı. Bu Grevden Öğrenilecek Çok Şey Var İlk yıl için %73 zam ve 7.500 TL seyyanen artışla birlikte toplamda ortalama %92,64’lük bir ücret artışı kazanıldı. Ortalama ücret 73.559 TL’ye yükseldi. Enflasyon karşısında reel ücretin korunması için ikinci yıl enflasyon + %5 refah payı eklendi. Vergi adaletsizliğine karşı net 30.000 TL’lik tazminat benzeri bir ödeme koparıldı. Eğitim yardımı, bayram mesaileri, sosyal haklarda %290’a varan artışlar… Kademeli prim sisteminin devreye alınmasıyla işyerinde yeni bir kazanım alanı daha açıldı. Bu liste, sadece teknik bir kazanımlar tablosu değil. Bu, grev hattında geçirilen 43 günün emeğidir. Bu, geceleri soba başında nöbet tutan işçinin, çocuklarının geleceği için direnen annenin, “kazanamazsınız” diyenlere karşı yumruğunu sıkan genç işçinin alın teridir. DYO Zaferi: Yeni Grev Dalgasının Habercisi mi? Bu grev, kapitalizmin krizinin derinleştiği, enflasyonun maaşları her ay yuttuğu, hükümetin sermayeyi korumak için “çalışan yoksulluğunu” normalleştirdiği bir dönemde gerçekleşti. Bu şartlarda kazanılan her grev,...