Yazar: Ali Kemal Taşçı

Kriz derinleştikçe sermaye düzeni yalnızca ekonomik araçlarla yetinmiyor; doğrudan zor aygıtlarını devreye sokuyor. Devletin baskı mekanizmaları açık biçimde vites yükseltmiş durumda. Artık mesele tekil hak ihlalleri değil; işçi sınıfının örgütlenme kapasitesini hedef alan sistematik bir yönelimle karşı karşıyayız. Bu yönelimin en somut örneklerinden biri Başaran Aksu’nun tutuklanmasıdır. Kısa süre önce Mehmet Türkmen’in hedef alınmasıyla birlikte düşünüldüğünde, tablo nettir: Mücadeleci işçi örgütlenmeleri doğrudan baskı altına alınmaktadır. Bu yaşananlar ne tesadüftür ne de münferit olaylar zinciridir. Aksine, kriz koşullarında işçi sınıfının bağımsız örgütlenme eğilimini bastırmaya dönük bilinçli ve süreklilik taşıyan bir saldırı hattının parçalarıdır. Hedef açıktır: bürokratikleşmemiş, taban inisiyatifine dayanan, fiili ve mücadeleci işçi örgütlenmeleri. Sermaye açısından asıl tehdit, kontrol edilebilir yapılar değil; doğrudan işçilerin inisiyatif aldığı, hızla yayılabilen ve üretim süreçlerini kesintiye uğratma kapasitesine sahip örgütlenmelerdir. Son dönemdeki gelişmeler bunu açık biçimde doğruluyor. Grev yasakları artık istisna değil, yönetim biçimidir. En temel örgütlenme girişimleri dahi işten atma, baskı ve tehditlerle karşılanmakta; sendikal faaliyet yürütenler ise doğrudan gözaltı ve tutuklama riskiyle karşı karşıya bırakılmaktadır. Bu durum yeni bir eşiğe işaret ediyor: Artık yalnızca eylemler değil, örgütlenmenin kendisi hedef alınmaktadır. İşçilerin bir araya gelmesi, ortak hareket etmesi ve bağımsız hatlar kurması sistem açısından doğrudan “tehdit” olarak kodlanmaktadır. Daha da çarpıcı olan, bu sürecin yalnızca devlet aygıtının “kendiliğinden refleksi” olmamasıdır. Artık süreç, sermayenin ihtiyaçlarıyla doğrudan uyumlu biçimde işlemektedir. Şirketler ve holdingler, işçi direnişlerini açıkça hedef gösterebilmekte; bu hedef göstermeler kısa süre içinde yargı...